EFNAN ATMACA – Çok istediğiniz bir iş var. O denli çok istiyorsunuz ki aldığınızda hayatınızın değişeceğine hatta kurtulacağına inanıyorsunuz. Üç kez mülakattan geçtiniz ve artık son dönemeçtesiniz. Sizinle birlikte son dönemeçte üç aday daha var. Ve patron bu eşsiz fırsatı kimin yakalayacağına dair bir oyuna davet ediyor sizi. Lakin oyunlar giderek zorlaşıyor, sertleşiyor… Sizin sonunuz neresi olur pekala? Ne kadar ileri giderdiniz?
Semaver Kumpanya’nın 10 yılı aşkın müddet sahnelediği ve içerdiği sert tenkitlerle izleyicinin beğenisini kazanan oyunu “Metot” yine sahnede. Direktörlüğünü Serkan Keskin’in üstlendiği oyunun takımında Sarp Aydınoğlu, Serkan Keskin, Şebnem Hassanisoughi ve Yavuz Pekman yer alıyor.
Kim daha acımasız
İspanyol muharrir Jordi Galceran’ın kaleme aldığı “Metot”, birinci bakışta iş dünyasının acımasız istikametlerini gözler önüne seriyor. Milletlerarası şirketin sunduğu o kusursuz iş fırsatını yakalamak için davet edilen dört kişi ışığın alarm vermesiyle odadaki kutuya yollanan mektuplardan neler yapmaları gerektiğini öğreniyor. Oyunlar onların baskıyla baş etme güçlerini sınıyor sınamasına ancak bu imtihanlardan geçerken ‘insanlıklarını’ nerede bırakacakları sorusunu da atıveriyorlar hem kendilerinin hem izleyicinin kucağına. Seçenlerin kibri seçilenlerin uğraşıyla şiştikçe, kriterler daha da yükseliyor, imtihanlar daha da zorlaşıyor. Her ne kadar “Metot” dört kişinin seçilen olmak için ortaya koyduğu ‘acımasız’ performansı gösterse de aslında hayatın her alanında yaşadıklarımıza ayna tutuyor. Ebeveynlerin çocuklarının çok kıymetli ve havalı okula girmesi için sunulan kuralları yerine getirip öne geçmek uğruna yaptıklarını düşünün örneğin. Ya da yalnızca birkaç tane üretilen o çok değerli ve havalı eseri elde etmek için verilen savaşı. Seçilmek için verilen savaş büyüdükçe seçenler daha acımasızlaşıyor. Üstelik bu ‘acımasızlık’ tahterevalli üzere. Güç kimin eline geçerse o zalimleşiyor. Karşısındakini ezme hakkını kendinde buluyor. Empati ise tıpkı yılın sözü seçilen ‘dijital vicdan’ üzere konuşurken ya da yazarken kullanılan, güzel tınlayan ama içi boşaltılan bir kavram hâline dönüşüyor. Öte yandan “Metot”ta karşılaştığınız en trajik şahitliklerden biri altı yıl evvel sert gelen kuralların bugünün normali hâlini alması oluyor.
“Güç, insanın en kırılgan ve karanlık taraflarını süratle ortaya çıkarabiliyor”
“Metot”un yönetmeni ve oyuncularından Serkan Keskin, hiç kuşkusuz tiyatronun en üretken isimlerinden. Onu tiyatro sahnesinde seyretmek büyük bir keyif. Farklı farklı rollerin üstesinden güya dünyanın en kolay işiymiş üzere geliyor olması seyirci hem şaşırtıyor hem hayran bırakıyor. Altı yılın akabinde yine sahnelenen “Metot”u Serkan Keskin’le konuştuk.
■ “Metot”u yıllar sonra tekrar seyrettim. Güya sonunu bilmiyormuş üzere yeniden meraklandım, tekrar heyecanlandım. Sizce yıllar içinde hiç değişmedi hatta daha da berbata gitti dünya da biz tekrar bu “Metot”la kendimize geldik?
Oyunu 10 küsur yıl evvel yaptığımızda çok sert bulduğumuz şeyler şu an çok olağan hâle geldi. Bunları herkesin kabul ettiğini ve olağan ki toplumsal medyanın da tesiriyle daha da görünür olduklarını düşünüyorum. İstesem de istemesem de her gün maruz kaldığımız şeyler normalimiz oldu.
■ Oyunda şiddeti artırılan “Metot” aslında hayatımızın her alanında bizi sarıyor. Siz nasıl değerlendiriyorsunuz kendini seçtirmek için çırpınanlarla onları seçme fırsatı sunulanların egosunu?
“Metot”taki durum aslında çok tanıdık. Yalnızca bir iş görüşmesi değil, hayatın birçok alanında buna benzeri imtihanlardan geçiyoruz. Oyunda en azından herkes bunun bir oyun olduğunu biliyor ve bir menfaat uğruna orada bulunuyor. Lakin gerçek hayatta birçok vakit bunun farkında bile olmadan birebir döngünün içine giriyoruz. Seçilmek isteyenlerle seçme gücüne sahip olanlar ortasındaki o ince çizgi çok kolay bozuluyor. Güç, insanın en kırılgan ve karanlık taraflarını süratle ortaya çıkarabiliyor. Aslında oyunun en çarpıcı tarafı da bu; kimse büsbütün temiz değil.
■ Daha çok sahnede olmanızın, ekranı geri planda bırakmanızın özel bir nedeni var mı?
Tiyatronun yeri doğal ki özel benim için ancak ekranda da düzgün projeler geldikçe olmaya çalışıyorum. Şuurlu bir tercih değil, şu an o denli denk geldi diyebilirim.
