Japonya’nın Şikoku adasındaki sarp dağların derinliklerine gizlenmiş Nagoro köyüne girdiğinizde, sizi otobüs durağında bekleyen yaşlı bir çift, tarlada çalışan personeller ve okul bahçesinde oyun oynayan çocuklar karşılar. Lakin yanlarına yaklaştığınızda kan donduran gerçekle yüzleşirsiniz: Hepsi bezden yapılmış, ömür boyutunda birer oyuncak bebek!
Bir Sanatkarın Hüzünlü İsyanı
Her şey, yıllar sonra doğduğu köye dönen Ayano Tsukimi’nin öyküsüyle başladı. Tsukimi, köyüne döndüğünde çocukluğunun geçtiği o cıvıl cıvıl yerin terk edilmiş bir hayalet kasabaya dönüştüğünü gördü. Komşuları ya ölmüş ya da büyük kentlere taşınmıştı. Tsukimi, bu yalnızlığa dayanamayarak ölen babasına benzeyen birinci bebeğini yaptı ve onu tarlaya yerleştirdi.
Ölen Her Köylü İçin Bir Bebek
Zamanla bu durum bir ritüele dönüştü. Tsukimi, köyden ayrılan yahut vefat eden her bir gerçek insanın anısını yaşatmak için onların tıpatıp birebiri olan bebekler dikmeye başladı. Bugün köyde yalnızca 20 civarında canlı insan yaşarken, onları izleyen 350’den fazla bebek bulunuyor.
Okulda Hiç Öğrenci Yok Lakin Sınıflar Dolu
Köyün okuluna girdiğinizde en sarsıcı görünümle karşılaşıyorsunuz. Okul, öğrenci yokluğu nedeniyle yıllar evvel kapatılmış. Lakin sınıflara girdiğinizde; sıralarda oturan, tahtaya bakan ve koridorlarda koşturan düzinelerce çocuk bebek görüyorsunuz. Bu görünüm, ziyaretçilere güya vakit 1950’lerde donmuş üzere hissettiriyor.
Fotoğraf: Trevor Mogg
Geceleri Bu Sokaklarda Yürümek İster miydiniz?
Gündüzleri hüzünlü bir sanat projesi üzere görünen Nagoro, güneş battığında büsbütün farklı bir kimliğe bürünüyor. Sis çöktüğünde yol kenarında sabit bir formda duran ve size dik dik bakan yüzlerce cansız figür, profesyonel kaygı sineması sahnelerini aratmıyor. Mahallî halk alışmış olsa da, gezginler geceleri bu “donmuş bakışların” ortasında yürümenin imkansız olduğunu söylüyor.
