Tutuklu İstanbul Büyükşehir (İBB) Başkanı ve CHP’nin Cumhurbaşkanı Adayı Ekrem İmamoğlu’nun da ortalarında bulunduğu 414 ismin yargılandığı İBB davasının 30’uncu celsesi bugün görüldü.
Celsede hakim İmamoğlu’nun tahliye talebi konuşması yapmasına müsaade vermedi. İmamoğlu’nun müsaade verilmeyen tahliye talebi konuşmasının tam metni şöyle:
“Sayın Lider, Kıymetli Heyet,
Bugün 30 Nisan. Bir ayı daha geride bırakıyoruz. Fakat tutsaklık, vakti olağan akışından koparan bir haldir; 1 saatle 1 günün, 1 ayla 1 yılın birbirine karıştığı, insanın takvim hissini yitirdiği ağır bir imtihandır.
Özgürlüklerin gasp edildiği, hapishanelerin tıka basa doldurulduğu, tutuklamanın bir önlem olmaktan çıkıp fiili infaza dönüştürüldüğü, algı yaratmak ismine her yolun legal sayıldığı bir süreçten geçen Türkiye’de, zulmün en sert biçimleri yaşanmaktadır.
Bugün siyasetin, yargı eliyle yürüttüğü hukuka alışılmamış operasyonların manası nedir? Kime ne kazandırmaktadır? Bu ağır bedeller neden ödetilmektedir? Bütün bunları anlamaya, çözmeye, bu karanlık tablonun gerisindeki gayesi kavramaya çalışıyorum.
“KANUNA, HUKUKA VE İNSAN HAKLARINA AÇIKÇA AYKIRIDIR”
Ne yazık ki yaşananların tamamı; kanuna, hukuka ve insan haklarına açıkça alışılmamıştır. Üstelik bu yapılanların Türkiye’nin bugününe de, yarınına da, geleceğine de hiçbir yararı yoktur. Memlekete kazandırdığı hiçbir şey yoktur fakat bir kişinin çıkarına katkısı vardır.
Rakibine, rakibi olan siyasi partiye ve hatta tüm muhalif bölümlere yönelen siyasi operasyonların içindeyiz. Kendisini millet iradesinin üstünde gören, seçimle geldiğini unutup makamı şahsi mülkü sanan bir zihniyetle karşı karşıyayız. Bu kibirli anlayış, sandıkta yenemediği rakiplerini yargı eliyle tasfiye etmeyi, hukuk yoluyla devre dışı bırakmayı tek deva olarak görmektedir.
Sonuç olarak bugün yaşanan bütün bu zalimliklerin, hukuksuz operasyonların ve baskı sisteminin temelinde bir kişinin gelecek seçimi de kaybedeceğine dair duyduğu derin kaygı vardır. Talimatlarla yürütülen bu süreçler dün başladı, bugün sürdürülüyor. Lakin bütün bu uğraşların millete karşı hiçbir kalıcı yararı yoktur.
“BENİM BU AMAÇ İÇİN ÇALIŞTIĞIMI CÜMLE ALEM BİLMEKTEDİR”
Milletimize duyurmak isterim ki;
Önümüzdeki seçimde; hukukun üstünlüğünü tanıyan, kendisini de hukukla sonlu gören, millet iradesini tekrar güçlendiren, Meclis’in prestijini ve yetkisini sahibine yani millete iade eden demokratik anlayış kazanacaktır. Kanun önünde herkesin eşit olduğu fikrini tekrar bu ülkenin temeline yerleştiren irade kazanacaktır. Benim bu maksat için çalıştığımı cümle alem bilmektedir.
Bu davanın başlangıcından bugüne 82 gün geçti. 29 celsede 39 kişi söz verdi. Kaç ay daha sürecek, kaç yıl daha devam edecek aşikâr değil. İBB operasyonunun başladığı günden bu yana aranan şey adalet olmamıştır. Burada çalışan sistem hukuku değil, siyasi takvimi temel alan; iktidarın önündeki manileri kaldırmaya ayarlanmış bir infaz sistemidir. Ve bu sistemin bedelini yalnız sanıklar değil, bütün millet ödemektedir.
Maddi ve manevi ağır yükler bugün her meskende, her iş yerinde, fabrikada, atölyede hissedilmektedir. Çocukların, öğrencilerin, gençlerin, emeklilerin, işçilerin sırtına; bir avuç insanın kaybetme kaygısının faturası yüklenmektedir.
Bakınız, bugün burada yürütülen süreç sıradan bir yargılama değildir. Ben, 12 metrekarelik bir hücrede ağır tecrit şartlarında tutuluyorum. Ekrem İmamoğlu şahsında, 16 milyon İstanbullunun iradesi o daracık dört duvar ortasına hapsedilmek, fikren ve bedenen çürütülmek isteniyor.
“HER İKİ YOLUN DA AMACI AYNIDIR”
Şunu herkes bilsin, tarihe de not düşsün: Milyonların oyuyla seçilmiş bir siyasetçiyi, hukuku ayaklar altına alarak zindanlarda çürütmeye çalışmakla onu diğer metotlarla susturmak ortasında özde hiçbir fark yoktur. Zira her iki yolun da amacı birebirdir: ulusal iradeyi ortadan kaldırmak. Fakat kaldıramayacaklar; milletin iradesi dimdik ayakta kalacaktır.
Bu nedenle burada görülen dava, sadece şahsıma yönelmiş bir haksızlık değildir. Bu dava, Türkiye’nin demokrasi birikimine karşı taammüden planlanmış, siyasi sonuç üretmeye dönük bir müdahale teşebbüsüdür. Lakin başaramayacaklar; milletimizin iradesi bu kumpası da aşacaktır.
“BU BELGEDE HÂLÂ ÖZGÜRLÜĞÜNÜ BEKLEYEN ÇOK DAHA FAZLA HAYAT VAR”
Sayın Başkan, Sayın Heyet
Geçtiğimiz ay bu belgede 18 kişinin tahliye edilmesi, geçtiğimiz hafta ise iddianamesini bekleyen iki sürücünün özgürlüğüne kavuşması elbette sevindirici gelişmelerdir; arkadaşlarımızın konutlarına dönmesi değerlidir. Fakat inanın, yetmez. Bir yıldır yaşananların, çekilenlerin, bu insanların maruz kaldığı muamelenin yanında bu tahliyeler yetmez; zira bu evrakta hâlâ özgürlüğünü bekleyen çok daha fazla hayat var. Belgeler ayrılmış olabilir, klasörler bölünmüş olabilir, isimler diğer başlıklara taşınmış olabilir; lakin adaletin hudutları evrak ayrımlarıyla çizilmez, sorumluluk belgeden ayrılınca ortadan kalkmaz.
“BU BEŞERLER BİR ANNENİN EVLADI, BİR ÇOCUĞUN BABASI, BİR AİLENİN UMUDU”
Onur Gülin, Doğukan Arıcı, Fikri Murat Demir, Çağatay Takaoğlu, Savaş Can, İstek Can, Burak Arslan, İlkay Onok, Engin Gönül, Faruk Ceyhan… Bu isimler bir liste değildir; her biri meskenine dönmeyi bekleyen bir hayat, kapıda bekleyen bir ailedir. Ancak o kapılar yaklaşık bir yıldır açılmıyor. Bu insanların belgeleri ayrıldı lakin iddianameleri hâlâ yazılmadı; ortada bir argüman yok lakin ortada bir tutukluluk var. Neyi savunacaklarını bilmeden, neyle suçlandıklarını bilmeden, ne vakit hâkim karşısına çıkacaklarını bilmeden içeride tutuluyorlar. Bu artık bir önlem değildir; müddeti bilinmeyen bir cezalandırma halidir. Ve bu süreç giderek daha tehlikeli bir yere evriliyor; beşerler fiilleriyle değil, bağlantılarıyla yargılanıyor. Bu beşerler bir annenin evladı, bir çocuğun babası, bir ailenin umudu… İnsan bunlar insan!
“DOĞRUDAN HALKIN İRADESİNE YÖNELİK BİR GASPTIR”
Bir de halkın iradesini temsil eden belediye liderlerimiz var. Seçilmiş bu beşerler aylardır hâlâ iddianame bekliyor, neyle suçlandıklarını dahi bilmeden belirsizlik içinde tutsak ediliyor. Bu artık şahıslara dönük bir süreç değil, direkt halkın iradesine yönelik bir gasptır. Sandıkta yenemediklerini yargı eliyle etkisizleştirmeye çalışıyor, milletin verdiği yetkiyi masa başında gasp ediyorlar. Seçilmiş liderleri susturarak aslında milyonların sesini kısmaya çalışıyorlar.
“BU SÖZLERİ HİÇ Mİ VİCDANINIZI SIZLATMADI?”
Yüzü aşkın insanın yargılandığı bu tabloda; evladının birinci defa “baba” dediğini mahkeme salonunda öğrenen Ramazan Gülten, hiç vazife almadığı bir uygulama üzerinden kurgulanan savlarla aylardır tutuklu olan 26 yaşındaki Iraz Bayrak, 7 yaşındaki kızıyla tehdit edilen Elçin Karaoğlu… “Biz çocuklar çok büyük şeyler istemiyoruz. Ne oyuncak ne armağan… Biz yalnızca babalarımızı istiyoruz” diyen Çağlar Türkmen’in oğlu Ediz’in bu sözleri hiç mi vicdanınızı sızlatmadı?
Bu insanların her biri farklı bir hayat, başka bir kıssa, başka bir umut. Bekliyorlar. Belirsizlik içinde, ailelerine hasret, adaleti bekliyorlar. Ve son üç haftadır bu salonda dinlediğimiz savunmalar artık bu belgeyi yalnızca tüzel bir metin olmaktan çıkardı; yüzü aşkın avukatın evraklarıyla anlattığı süreç, başta kesimli görünen anlatımların bir bütün haline geldiğini gösterdi. Açıkça söylemek isterim ki ben burada yalnızca bir belgeyi dinlemedim; bir sürecin nasıl kurulduğunu, nasıl ilerletildiğini ve nasıl sonuçlar doğurduğunu izledim. Kimi anlarda durup nefes almak zorunda kaldım, hakikaten nefesim kesildi; zira anlatılanlar sırf türel tartışmalar değil, insanların hayatına direkt temas eden gerçeklerdi. Önyargısı olmayan hiçbir insan bu tabloya kayıtsız kalamaz. Ben kalamadım. Ve bu nedenle bugün burada verilecek kararın, artık bu bütün tabloyu görmezden gelerek verilemeyeceğini düşünüyor, buna inanmak istiyorum.
“ÖZGÜRLÜĞE GİDEN YOL, TÜZEL DEĞERLENDİRMEDEN Mİ GEÇMEKTEDİR, YOKSA “İTİRAFÇI” OLMA İRADESİNDEN Mİ?”
Şimdi bu tabloyu bütün olarak gördüğümüzde, ortaya çıkan çelişkiyi görmezden gelmek mümkün değildir. Zira bir tarafta; neyle suçlandığını bilmeden, iddianamesini bekleyerek aylarca içeride tutulan beşerler var. Öbür tarafta ise tıpkı belgede “itirafçı” olarak yer alan bireyler için apayrı bir süreç işliyor. Bu şahıslar açısından mesken mahpusu kaldırılıyor, yurt dışı yasağı kaldırılıyor, şirketleri üzerindeki kayyumlar kaldırılıyor; hayatları olağana dönüyor. Ve bu kararlar, bu salonda günlerdir dinlediğimiz o ağır tabloyla yan yana geldiğinde ister istemez şu soruyu doğuruyor: Birebir evrakta, tıpkı süreçte, tıpkı savların gölgesinde bir kısmı belirsizlik içinde tutulurken, bir kısmı için hayatın bütün kısıtları bu kadar kısa müddette ortadan kalkıyorsa, burada uygulanan ölçü nedir? Daha açık söylemek gerekirse; bu evrakta özgürlüğe giden yol, türel değerlendirmeden mi geçmektedir, yoksa “itirafçı” olma iradesinden mi?
“SORUYORUM: AKRABA OLMAK HATA MU?”
Bu salonda o denli şeyler dinledik ki, insanın kabul etmesi mümkün değil; akrabalığın, birebir aileden olmanın, tıpkı soyadı taşımanın neredeyse başlı başına bir hata üzere muamele gördüğü bir tabloyla karşı karşıyayız. Soruyorum: Akraba olmak kabahat mu? Hangi kanunda yazıyor bu, hangi hukuk nizamı bunu kabul eder? Bir baba üzerinden evlada, bir evlat üzerinden aileye baskı kurulur mu; bir insanın iradesi, ailesi üzerinden kırılmaya çalışılır mı? Yalnızca bir iftiracının beyanları ile bir ailede 3 kişi rehin tutulur mu?
Akrabası içeride, evladı içeride, yeğeni içeride, müvekkilini savundu diye avukatı içeride olan bir nizamda beşerler nasıl adalete güvenecek? Kanıt yokken, yalnızca tezlerle, yalnızca beyanlarla insanların aylarca özgürlüğünden yoksun bırakıldığı bir yerde hukuk nasıl ayakta kalacak? Açık söylemek gerekir ki bu, bir yargılama değil; hudutları meçhul, ölçüsü kaybolmuş bir baskı halidir ve bu türlü bir tabloyu ne vicdan kabul eder ne hukuk taşır.
“SADECE BEYAN, BEYAN, BEYAN!”
Bu duruşma canlı yayınlansaydı ne olurdu biliyor musunuz?
Bu salonun duvarları ortasına sıkıştırılmak istenen gerçekler, 86 milyon insanın vicdanına ulaşırdı. Dizi dizi dizilen iftiralar görülürdü. Birbiri arkasına sıralanan palavralar görülürdü. Hukuksuz müdahaleler, zulüm, makûs muamele, siyasi operasyonun yargıdaki aparatları tek tek açığa çıkardı.
Canlı yayın olsaydı; tek bir somut kanıt ortaya koyamayanların çaresizliği görülürdü. Sav var, doküman yok. Suçlama var, ispat yok. Manşet var, hakikat yok. Nerede kanıt, nerede para, nerede kamu ziyanı? Yalnızca beyan, beyan, beyan!
Canlı yayın olsaydı; talimat verenlerin görgüsüzlüğü de yüzsüzlüğü de milletin önüne serilirdi. Bu davanın, bir kişinin rakibinden korktuğu için kurgulandığını 86 milyon izler, görürdü. Siyasi iktidarın gerçek yüzü saklanamazdı.
“SAYIN ERDOĞAN, SÖZÜNÜZDEN NEDEN DÖNDÜNÜZ?”
Şimdi sormak istiyorum; Sayın Erdoğan, sözünüzden neden döndünüz? Sayın Bahçeli, kamuoyu önünde kabul gören canlı yayın talebiniz neden rafa kaldırıldı? Niye sözünüzün gereğini yapmadınız? Benim sesimden mi korktunuz? Bir fotoğrafımdan mı korktunuz? Yoksa sandıkta benimle yarışmaktan mı korktunuz? Milletin kararından mı korkuyorsunuz? Yoksa millet nezdinde tükenişinizi, oylarınızın yüzde 1’lere kadar gerileyeceğini gördünüz de ondan mı korktunuz?
Bunun ismi şudur: Naklen yayından kaçmak! Bu korkaklıktır. Yüzyılın hukuksuzluğunun ifşa edilmesinden telaş duyulmuştur.
Yüzyılın hukuksuzluğu. O denli bir metin yazıldı ki; gerçekle ilgisi yok. O denli isimler yan yana dizildi ki; hukukla bağı yok. O denli senaryolar kuruldu ki; vicdanla ilgisi yok. Yetmedi… Kopyala yapıştır argümanlar, ithal senaryolar, dışarıdan alınmış siyasi ezberlerle evrak şişirildi. Gerçek bulunamayınca kurgu üretildi.
“İFTİRACILARIN BİR KISMI DIŞARIDA, NEREDEYSE TAMAMININ ÖNLEMLERİ KALKTI”
Sayın Başkan;
İftiracıların bir kısmı dışarıda. Neredeyse tamamının önlemleri kalktı. Blokeler kaldırıldı. Yurt dışı yasakları kaldırıldı. Şirketlerine ait kararlar kaldırıldı.
Ama bütün bunların yanında bugün Silivri’de ne var? Bir yıldır iddianame bekleyen işçiler var. Bu salonda müdafaalar var. Memurlar var. Bürokratlar var. Belediye liderleri var. Bayanlar var. Hastalar var. Yalnızca burada 90’a yakın tutuklu insan var. Evlatlar var, anneler var, burada baba olup burada evlenen var. Yazık değil mi bu insanlara?
Bu iftiracıların önlemleri, blokeleri yasakları, şirketlerindeki kayyumları bir bir kalkarken bir emeklinin maaşına konulan blokeyi kaldırmak hiç mi aklınıza gelmedi? Bir öğrencinin yurt dışı yasağını kaldırmak hiç mi aklınıza gelmedi? Babası nedeniyle cezaevinde çürüyen evlatların dramı hiç mi içinizi sızlatmadı? Kardeşi olduğu için, akrabası olduğu için, avukatı olduğu için, yanında çalıştığı için insanların özgürlüğünden edilmesi hiç mi vicdanınızı yaralamadı?
Akraba olmak hata mu? Avukat olmak suç mu? Çalışan olmak cürüm mu? Bütün bu sorulara, vicdanı sızlatan duruma bugün son vermelisiniz.
“BU BEŞERLER DAHA KAÇ AY TUTSAK KALACAK?”
14 aydır mahpusta olan beşerler var. Merak ediyorum, sormak istiyorum: Bu beşerler daha kaç ay tutsak kalacak? Kaç ay daha cezaevinde tutulacaklar? Bir 14 ay daha mı? Bir yıl daha mı? Ortada tek bir somut kanıt yokken, sadece iftiracı beyanlarıyla temiz insanları daha ne kadar içeride tutacaksınız? Kaç ay daha tutuklu yargılayacaksınız? Mademki iftiracılar dahi tutuksuz yargılanabiliyor, o halde bu beşerler neden mahrum bırakılıyor özgürlüklerinden? Bırakın, beşerler tutuksuz yargılansın!
Üstelik burada, ceza alsa dahi infazda yatacağı süreyi çoktan doldurmuş beşerler var. Soruyorum: Bu insanları daha ne vakte kadar içeride tutacaksınız? Hangi münasebetle, hangi vicdanla, hangi hukuk anlayışıyla özgürlüklerini gasp etmeyi sürdüreceksiniz?
“KURGU ÇOK, İFTİRA ÇOK, MATERYAL ÇOK!”
Bu iftiranamenin muharrirleri kendi hissesine düşeni, tam da kendine yakışanı yaptı. Hukuku zorladı, insanları rehin aldı, medya eliyle prestij suikastleri yarattı, cezayı yargılamadan evvel vermeye kalktı. Daha bu hafta hepimiz gördük; şablon sorularla üretilen karşılıkları, imzasız ve barkodsuz kelamda sözleri, kanıt diye evraka sürülen hukuk garabetlerini. Bu evrakta somut kanıt yok lakin kurgu çok, iftira çok, materyal çok! Soruyorum Sayın Başkan: Bu hukuksuzluğun hesabını kim soracak, bunları kim cezalandıracak?
“BANA ACZİYET NEDİR DİYE SORSANIZ, İŞTE TAM DA BU TABLOYU GÖSTERİRİM”
Bir de ibretlik bir tablo var karşımızda. Yirmi iki yıl evvelki tapu kayıtlarını didik didik inceliyorlar. Soruyorum: Bu kadar mı aciz duruma düştüler? Bu kadar mı kanıtsız kaldılar? Bu kadar mı çaresizler ki bugünü ispat edemeyip yirmi iki yıl öncesinin kapılarını çalmaya başladılar? Bana acziyet nedir diye sorsanız, işte tam da bu tabloyu gösteririm. Zavallılar…
Peki siz ne yapacaksınız? Birebir kararları vererek bütün bunları onaylayacak mısınız? Yoksa hukukun mahkeme salonunda hâlâ nefes aldığını mı göstereceksiniz? Masumiyet karinesi sizin de mi gündeminizde değil? Tutuksuz yargılama unsurunun bir hak olduğu sizin de mi aklınızdan çıktı? AYM kararları… AİHM kararları… Bunlar sizin için de mi yok kararında?
Sayın Başkan,
Savcılık ne yaptıysa birebirini yapmanızı beklemiyorum. Daha fazlasını yapmanızı hiç beklemiyorum. Tam karşıtını bekliyorum. Cüret bekliyorum. Hukuk bekliyorum. Vicdan bekliyorum.
“YETER ARTIK, İNANIN ÖFKEM ÇOK BÜYÜK”
Yeter artık. İnanın öfkem çok büyük. Bu vicdansız iftiranameye karşı öfkem çok büyük. Bu suçsuz insanları hangi kanıtla tutuyorsunuz? Hangi kanıtla tutmaya devam edeceksiniz? Hangi somut münasebetle özgürlükleri kaldırıyorsunuz? Sıfır kanıt, sıfır ispat, sonsuz mağduriyet… Bu türlü adalet olmaz Sayın Başkan.
Bu salondan her gün feryat yükseliyor. Anaların, babaların, evlatların, özgürlüğünden yoksun insanların feryadı bu salondan her gün yükseliyor. Yazıktır, günahtır. Tutmayın. Yapmayın. Bu zulmü büyütmeyin.
Türkiye’de hukuka, adalete susamış milyonların varlığını ve hukuka hizmet eden, nitekim devletin adaletine hizmet edenlere nasıl sarılacağını unutmayın.
“DERDİNİZ BENİMLE, BİRİLERİNİN SIKINTISI BENİMLE”
Defalarca söyledim, arkadaşlarımı bırakın ben buradayım dedim. Bugün bu salonda yeniden tekrar ediyorum. Derdiniz benimle, birilerinin kederi benimle… Bu günahsız insanları, arkadaşlarımı bırakın, ben buradayım. Bütün arkadaşlarımı, evlatları, bayanları, akrabaları, işçileri, bürokratları, siyasalları, herkesi konutuna yollayın. Yazıktır, günahtır. Kul hakkı yemeyin.
Ben sizden bir lütuf değil; hukuk istiyorum. Bir ayrıcalık değil; eşitlik istiyorum. Kanun önünde herkesin eşitliğine katkı sunmanızı istiyorum. Bir ihsan değil; adalet istiyorum.
“İZİN VERİN, TARİHİN SİZE VERDİĞİ BU ROL İLE ADALET YERİNİ BULSUN”
Sayın Başkan, Sayın Heyet,
Geçtiğimiz ay bu kürsüden söyledim; “Bazen de tarih, adaleti sağlamakla vazifeli yargıçlara, yargıçlara ve mahkemelere rol verir. Onlar verdikleri kararlarla yalnızca tarihteki yerlerini almazlar; ülkelerinin haysiyetini ve erdemini de kurtarırlar” dedim.
İzin verin, tarihin size verdiği bu rol ile adalet yerini bulsun.
Teşekkür ederim.”
