Türk edebiyatının usta kalemi Aziz Nesin’in unutulmaz yapıtlarından “Hadi Öldürsene Canikom”, Vigor Kültür Sanat üretimiyle yine sahnede.
Yönetmenliğini ve dekor dizaynını Barış Dinçel’in üstlendiği üretimde Günay Karacaoğlu, Zeynep Kankonde ve Bülent Alkış rol alıyor.
Oyun, bize kalabalıklar içinde ne kadar yalnız olduğumuzu hatırlatıyor. Bir apartman dairesi iki yaşlı bayan. Birbirine sırtını dayayan Siyen ve Diha isimli iki bayanın evvel bir konutun içinde geçen günlük hayatlarına şahit oluyoruz. Sonra bir “havagazı memuru”nun dahil olduğu durağan hayatları bir anda hareketli bir çekişmeye dönüşür.
Oyun, günümüz beşerinin yalnızlık ve sevgisizlik sıkıntısına mizahi bir lisanla ışık tutuyor.
GERÇEKLER…
Aziz Nesin, hikayelerinde çoklukla gülünç üzere görünen durumların altındaki trajik ve acı gerçekleri vurgular. Yapıtlarında güldürürken bir yandan da düşündürür aslında. Yapıtta, insanların toplum içindeki çaresizliğini, endişeleri ve hüzünlerini trajikomik bir lisanla anlatıyor usta.
“Hadi Öldürsene Canikom” isimli oyunda da kahkaha ile hüzün sık sık yer değiştiriyor.
Oyunun yönetmeni ve oyuncularına yapıtın sahneye olan seyahatini sorduk.
SİYENVE DİHA’YI ANLAMAK MÜMKÜN
Zeynep Kankonde
Siyen ve Diha aslında birbirinden çok farklı karakterler değil. 50 yıl evvel yazılmış bir metin olsa da yaşlılık ve sevgisizlik daima tıpkı. Haydi Öldürsene Canikom, çağdaş dünyanın acziyetten yalnızlaşmış ya da yalnızlaştırılmış iki bayanın öyküsü. O kadar yalnızlar ki ve dış dünyayla temasları o denli bir kopmuş ki rutubetli bodrum katında birbirlerine hem yarenlik edip hem birbirlerinin çatışmasını oluşturuyorlar. Aslında yazılış biçimi kara mizah, bizim de oyunu sahneye koyarken koyduğumuz biçim bu temelin üstünde olgunlaştı. Bir taraftan çok güleceğiniz, bir taraftan gözlerinizin dolup gırtlağınızın düğümleneceği bir oyun. Bu duyguya çok yabancı değiliz. Pandemi üzere bir süreç atlattık. O vakit bir mecburiyetten ötürü hepimiz bir yalnızlık yaşadık, kendi kutularımızın içinde kaldık. İletişimlerimiz ve temaslarımız kısıtlandı. Bunun ne demek olduğunu aslında yaşlanmadan hepimizin anladığı bir süreç oldu. O yüzden Siyen ve Diha’yı anlamak daha mümkün artık. Onlar da bir biçimde dışarı çıkamayan, bağlantı kuramayan, dış dünyanın bağlantı biçimlerini özlemiş ancak bir taraftan dış dünyanın sert gerçeklerini de kendi kutularında kala kala unutmuş iki bayan.
SEYİRCİNİN DUYGUSU ÖNEMLİ
Günay Karacaoğlu
Oyunda ben Siyen karakterini canlandırıyorum. Siyen, eski bir İstanbul sokağının bodrum katında yaşamak zorunda kalan, gençliği ve evli olduğu devirde hoş ve görkemli bir hayatı olup sonrasında yalnızlığa ve tek başınalığa mahkûm kalmış bir karakter. Bunu da kendi içinde oyunlar oynayarak, kendi yalnızlığının üstünü örtmeye çalışarak yan komşusuyla kurduğu şahane, tatlı bir lisanla hayatını devam ettirmeye çalışıyor. Oyunumuz şunu anlatıyor demek bana çok da gerçek gelmiyor zira her seyircinin kendine nazaran anlayacağı bir his olabilir diye düşünüyorum.
HAYATLA MUZİP DANS…
Barış Dinçel
Aziz Nesin’in 50 yaşındayken yazdığı bu oyun aslında Nesin’in mizahını, çocuksu hınzırlığını ve kıvrak mizah zekâsının kâğıda yansıması. Çocukluğunu 70’li yaşlarına kadar yanlarında taşımış iki bayanın hayatla muzip dansını anlatıyor bu oyun. Bunu anlatırken bugün de bedelini yitirmemiş birtakım sorularla izleyeni düşünmeye sevk ediyor. Askerlik, yalnızlık, yaşlılık, hiyerarşik meslek düşünceleri üzerinden aslında yaş alsak da çocuk kalınabileceğini, kendine has bakış açısıyla her santimi ince ince düşünülmüş bir mizah çıkarıyor karşımıza.
OYUN ÜNİVERSAL BİR LİSAN İÇERİYOR
Bülent Alkış
Oyundaki karakterim havagazı memuru. Aziz Nesin’in bu oyunu üniversal bir lisan içeriyor. Zira Aziz Nesin, üstat, kalemini o denli çalıştırmış ki çok istikrarlı, matematiği çok düzgün bir eser koymuş ortaya. Metni salt komik, sıradan olaylarmış üzere görebilirsiniz fakat metne derinlemesine baktığınızda insanı ne kadar güzel tanıdığını görüyoruz. Havagazı memuru aslında bu manada bir kişi değil, bir simge. Oradakilerin hiçbiri bana bir karakter üzere gelmiyor, hepsi bir kod. Karakterlerin altındaki bildiriler; yalnızlaştırılmış insan ve bütün hayatınızı verdiğiniz işin sonunda size kalan, başınızı sokabileceğiniz bir mesken. Dünyanın her yerinde bu geçerli. Bunun dışında da seyircinin izlediği vakit görmesi gereken pek çok bildiri var. 70’lerde yazdığı bu oyun, 2026’yı, hatta 2050’yi de gösteriyor bize. Karakterler yalnız beşerler. Tüm ömürlerini, hayalini kurdukları yaşama kavuşmak için harcamışlar.
Oyun, bize yanımızdaki insanların hayatlarına dokunmayı ve onları fark etmeyi anlatıyor.
