EVRİN GÜVENDİK / Ankara – Bulgular, TBMM Akran Zorbalığı Alt Komitesi raporuna da yansıdı. Bakanlığın “Çocukları Suça Sürükleyen Faktörler Projesi” kapsamında yürüttüğü birinci araştırma, İstanbul, Ankara ve İzmir’de, SSÇ’lerle temaslı ünite yetkilileri, çocuk kapalı ceza infaz kurumları ve eğitimevlerindeki çocuklarla yapıldı.
Aile, eğitim…
Çalışmada 92 yetkilinin görüşlerine başvurulurken, hırsızlık kabahati özelinde profil ve faktör tahlili için 18’i kız olmak üzere toplam 120 çocukla görüşüldü. Araştırmaya nazaran, çocukların suça sürüklenmesinde 4 temel öge öne çıktı: “Aile yapısında bozulma, eğitimden kopma, çevresel risk alanları ve toplumsal etraf.” Ailede kabahat hikayesi, ebeveyn ayrılığı ve ilgisizlik; aidiyet ve kabul görme muhtaçlığı ve suça yönelimle sonuçlanabiliyor. Araştırmada, okuldan uzaklaşan çocukların sokakta daha fazla vakit geçirdiği ve kabahatle temas riskinin arttığı vurgulandı.
Hırsızlık suçu
Aidiyet arayışı, özdeşim muhtaçlığı, akran tesiri, his düzenleme zahmetleri ve “hızlı kazanç” algısının, çocukları hırsızlığa yönelten en önemli psikososyal etkenler olduğu belirtildi. Bu tarafıyla hırsızlık, çocuk suçluluğu içinde hem en görünür hem de karmaşık alanlardan biri olarak değerlendirildi.
Dijital bağımlılık
İçişleri’nin ikinci araştırması ise Ankara’da, Altındağ, Keçiören ve Sincan ilçelerinde yürütüldü. Çalışmada 10-14 yaş kümesindeki öğrencilerin bulunduğu 3 ortaokul ile 15-19 yaş kümesindeki gençlerin eğitim gördüğü liselerde yapıldı. Bulgulara nazaran, yaş, dijital oyun ve toplumsal medya kullanım müddeti arttıkça akademik muvaffakiyet düşüyor. Araştırma, çocuk ve gençlerin yaşadıkları mahallelerde cürüm ve şiddetin yaygın olduğunu da ortaya koydu. İştirakçilerin yaklaşık 3’te 1’inin bir yakınının cezaevinde bulunduğu, 4’te 1’inin fizikî şiddete maruz kaldığı ya da şiddet uyguladığı belirlendi. Benzeri formda, 3’te 1’inin sözel şiddete başvurduğu ya da buna maruz kaldığı, tekrar kıymetli bir kısmının duygusal şiddet tecrübesi yaşadığı tespit edildi.
