Betül Topaklı / Milliyet.com.tr – Gamze Aylıkcı, 1991 yılında İstanbul Üsküdar’da doğdu. Annesi otomotiv dalında satış şefi olan Gamze’nin babası ise ilaç kesiminde çalışıyor. Sessiz, sakin bir kız çocuğu olmasına karşın 5 yaşlarındayken, ayağına dolap kapağı düştüğünü ve parmağının kopmak üzereyken dikildiğini söyleyen Gamze,” 7 yaşlarımdayken, bileğimdeki bilezik ekmek almaya gittiğimde hırsızlar tarafından çalındı. 8 yaşlarımdayken, parkta arkadaşlarımın beni itmesiyle dişlerimi demirlere çarptım ve ön dişim kırıldı” diyerek çocukken daima başına çeşitli felaketler geldiğini söyledi. Okulda çok başarılı bir öğrenci olan Gamze’nin en sevdiği ders matematik, en sevdiği şeylerden biri de sahip oldukları markete inip; kasaya bakmak, müşterilerle ilgilenmek ve satın aldıkları eserlerin meblağını hesaplamaktı. Gamze’nin matematiğe olan ilgisi üniversite eğitimine de yansıdı. Marmara Üniversitesi Ekonometri kısmını bitirerek, hayalindeki meslek olan bankacılığa adım attı. Gamze, sonrasında yaşananları şöyle anlattı:
“Hayalim olan mesleği yapıyordum. Tam 9 yıl, seçkin bankaların, en yeterli kısımlarında çalıştım. Sayısız başarılara imza attım. Bir yandan da bana terapi olan, otomobilde radyoda çıkan müziklere eşlik etme serüvenim başladı. Arkadaşlarımın ısrarı üzerine, ‘Gamzeyahuu’ kullanıcı ismiyle toplumsal medya hesabı açarak, görüntülerimi paylaşmaya başladım. Birinci görüntüm, Nilüfer – Kavak Yelleri kesimiydi ve görüntümü birinci beğenen Nilüfer oldu. Sonra pek çok müziğe eşlik ettiğim görüntüleri yayınlayınca takipçi sayım 35 binlere ulaştı. Rastgele bir ticari faaliyetim yani toplumsal medyadan para kazanma durumum olmadığı halde, banka toplumsal medya hesabımı kabul etmeyerek benim işime son verdi. Ne tazminat ne de işsizlik maaşı alabildim. Bekar ve konutu kira olan bir anne olarak süratlice para kazanma yollarını aramaya başladım. Takipçi sayım çok yüksek değildi. Toplumsal medyadan geçinebilecek bir gelir elde edemeyeceğimi anlayınca, dokuma dalına yöneldim. Üniversitede okurken tıpkı vakitte part time mağazacılık yaptığım için kesime uzak değildim. Tıpkı vakitte takipçilerimin de daima “Üzerinizdekinin linkini alabilir miyim?” soruları beni dokumacılığa yönlendirdi. Kredi kartımın limit boşluğuyla, tam 47 modül eser ile konutumun salonunda 1 Kasım 2025 tarihinde e-ticarete başladım. Çekimlerimi kendim yapıyor ve eserlerimi toplumsal medya hesabımda tanıtarak satışa çevirmeye çalışıyordum. Baktım ki, aylık ödemelerimi kurtaramıyorum. İşte o an pazara çıkma kararı aldım.”
‘İLK GÜNÜMDE HERKES CANLA BAŞLA TAKVİYE OLDU’
Gamze’nin pazarcılık konusunda hiçbir fikri yoktu. Tek duyduğu, sabah 05:00 sularında tek tek pazarları gezip, gelmeyen varsa onların yerini kiralamaktı. Kendisinin de tam olarak o denli yaptığını anlatan Gamze, “Tüm eserlerimi bir gece evvelce otomobilime yükleyerek, sabah 05.00 sularında pazar pazar gezdim. Sonunda Küçükbakkalköy’de zerzevat – meyve gününde kendisi için bir yer buldum. Pazarda yeniyseniz, çabucak tüm pazarcılar bunu fark ediyor. Birinci günümde herkes canla başla dayanak oldu. Sabah tezgahımı kurar kurmaz sağımdaki, solumdaki pazarcı ağabeylerim siftah attı. Oturdum buna yarım saat ağladım. Ardından tezgahımda eserlerimi nasıl daha hoş sergileyebileceğimi gösterdiler. Pazarcı ipleri getirip astılar. Tezgâhın küçük dediler, ek tahta getirdiler. Eşlerine kıyafet aldılar. O birinci günümde o takviyesi hayatım boyunca unutmayacağım. Birinci haftanın heyecanıyla zorlukları anlamıyorsunuz. Öbür haftalar kış yeterlice bastırmaya başladı. Sabahın o soğuğunda yer bulmak için yola çıkmak, beşerler gelene kadar ellerin donarken eser dizmek. 7 kat giyinip, soğuktan ağladığım gün, bir de yalnızca 4 eser satarak konuta gittiğimdeki hüznümü unutmadım, unutamam” dedi.
‘ÇOK ZORLANDIM LAKİN HİÇ PES ETMEDİM’
“Hayatı boyunca topuklularla, manikürüyle, makyajıyla masa başında çalışmış biri olarak çok lakin çok zorlandım” diyen Gamze, “Ancak hiç pes etmedim. ‘Hava bugün çok soğuk, kar bastırmadan ben konutuma döneceğim’ diye geri meskenine dönen erkek pazarcılar bile varken ben hiç pes etmedim. Isınmak için aldığımız ısıtıcı bile pazarda yetkili bireyler tarafından söküldü. Kışın pazarcılık yapmak ‘tam bir hayatta kalma mücadelesi’ diyebilirim. Sosyal medyada tüm bu yaşadıklarını aktardıktan sonra takipçi sayım günden güne arttı. ‘Arabada müzik söyleyen kızdan, ekmeğini taştan çıkaran pazarcı kıza’ dönüştüm. Sosyete pazarlarında kiralar çok yüksek olduğu için ben bütçemi sarsmayan sebze- meyve gününü tercih ettim. Bu sebeple de başlarda çok satış yapamıyordum. Haftalar geçtikçe pazarda bir kitlem oluşmaya başladı. Artık beşerler zerzevat gününde çıktığımı öğrenip, ona nazaran bütçelerini ayarlayıp gelmeye başladı. Ek olarak pazar benim için takipçilerimle buluşma noktam haline geldi. ‘Beni görmeye gelenler, bana kahve getirip sohbet edip fotoğraf çekilenler, alışveriş yapanlar’ derken satışlarım her hafta daha düzgüne gitmeye başladı” diyerek havalar ısınmaya başlamasıyla keyfinin daha da yerine geldiğini söyledi.
“Satış yapmaya bayan giysi ve gözlükle başladım. Erkek giysiye de hafif giriş yaptım. Şu an için pazar benim e- ticaretteki açığımı kapatıyor. Velhasıl e-ticaret ile pazar; benim aylık kira, kredi kartı ve çocuğumun masraflarıyla tüm masraflarımı karşılıyor. E-ticaret gelirim, benim aylık nakit akışımı tek başına döndürmeye yetse bile, pazara devam edeceğim. Pazar da olmaktan çok memnunum. Ailem evvel “Elalem ne der?” mantığıyla yaklaştı. O yüzden kimseye haber vermeden çıktım. Toplumsal medyada görüp haberleri oldu. Tüm takipçilerimin gözünde de “Ekmeğini taştan çıkaran kadın” olarak adlandırıldığım ve gurur duyulan güçlü bayan olarak paylaşılmaya başlandığımda ailem de birinci fikirlerini unuttu. O denli ki pazara gelmek onlar için bir aktivite oldu. Artık takviye ve alışveriş için geliyorlar. Toplumsal medyada 102 bin organik takipçiye ulaştım. Pazara başlamamdan cüret alıp, ‘işsiz olan ya da işinden şad olmadığı halde utandığı için pazara çıkamayan’ birçok bayan pazarcı oldu. Hepsi bana toplumsal medyadan bildiriler ve fotoğraflar iletti. Bunun memnunluğu kıymet biçilemez. Hepsine çok takviye oldum. Aktüel öykülerimle yaşadığım tüm süreçleri anlattığım için beşerler öykümü biliyor ve öykümü kıssaları yaptılar. Hâlâ da pazara başlayacak olan bir sürü bayan var.”
‘9-6 ÜZERE SİZİ ESİR ALAN BİR İSTİKRAR VAR”
Günümüzde kurumsalda çalışan pek çok kişi mesleğini bırakıp pazarcılık yapmaya başladı. “Çalışırken fark etmiyorsunuz ancak işsiz kaldığımda anladım ki 9-6 üzere sizi esir alan bir istikrar var” diyen Gamze, “Sabah işe gitmek için 6:00’da kalkmak, hazırlanmak, trafik çekip işe gitmek gerekiyor. Sonrasında tüm günün işte geçtikten sonra akşam trafiği, yemek derken tahminen 1 saat bile size kalmıyor. İnsanların üretmesi, düşünmesi ve kendi yeteneklerini fark etmesi gerekiyor. Fakat kurumsalda sunulan sıhhat sigortası birden fazla insanın elini kolunu bağlıyor. Bu yan haktan vazgeçmemek için bile devam eden çok insan tanıyorum. Birçok insan da ‘elalem ne der’ baskısından teşebbüse cüret edemiyor. Ekonometri mezunuyum ve kazanmak için çok emek harcadım fakat dünyanın sonu değil. İş çok, yapmak isteyene… Beşerler artık bu esir alınmayı fark etti ve artık kendi işinin işvereni olmak istiyor. Bankada, ‘ne maksatlar tutturup, ne başarılar’ kazandım. Şu an Gamze’yi kim hatırlıyor? Sabah gerilimsiz uyanıyorum. Çocuğumu okula bıraktıktan sonra günümü planlıyorum. Konutumun paklığı, yemeği her şeyi hallediyorum. Oğlumu okuldan bakıcı almıyor. Artık konuta geç saatte ve gerilimli dönen bir annesi artık yok” diyerek yaşadıklarını anlattı.
‘SABRETTİKÇE GÜZELLEŞİYOR’
Artık çocuğuyla daha kaliteli vakit geçirdiğini söyleyen Gamze, pazarcılık yapmak isteyenlere şu tavsiyelerde bulundu: “Öncelikle korkmasınlar. Hakikat plan ve kesimdeki açığı bulmaya çalışsınlar. Merter-Güngören’de sokak sokak, dükkan dükkan gezsinler. Her bütçeye uygun eser var. Eminönü’ne de gidebilirler. Orada da birçok takı ve toka var. Sosyete pazarında yüksek kiralarla eser satmaya da çalışabilirler ya da benim üzere ‘kiram az olsun yerim aşikâr olsun’ mantığıyla sebze-meyve gününde pazara da çıkabilirler. Evet sıkıntı ve emek isteyen bir iş lakin sabrettikçe güzelleşiyor.”
