Binanın cephesinden dökülen yapay şelale yaklaşık 108 metre yüksekliğe ulaşıyor. Su, yapının neredeyse tamamını kaplayacak biçimde üstten aşağıya bırakılıyor. Bu özelliğiyle Liebian Building, kent içinde oluşturulmuş en büyük yapay şelale örneklerinden biri olarak gösteriliyor.
Ancak bu dikkat alımlı sistemin çalışması epey maliyetli. Şelalenin faal hale gelmesi için suyun güçlü pompalarla binanın doruğuna taşınması gerekiyor. Sistemde dört büyük endüstriyel pompa kullanılıyor ve çalıştırılması saatte yaklaşık 118 dolarlık güç maliyeti oluşturuyor.
Bu nedenle şelale daima açık tutulmuyor. Sistem ekseriyetle özel günlerde, etkinliklerde yahut makul vakitlerde kısa vadeli olarak devreye alınıyor. Yani bina, dışarıdan bakıldığında sıra dışı bir mimari fikir üzere görünse de bu fikrin günlük kullanımda önemli güç ve maliyet sonları bulunuyor.
Projede kullanılan suyun yağmur suyundan sağlandığı, yer altı depolarında biriktirilip filtrelendikten sonra yine kullanıldığı belirtiliyor. Bu sistem su israfını azaltmayı hedeflese de yüksek güç tüketimi, yapının sürdürülebilirliği konusunda tartışmaları beraberinde getiriyor.
Liebian Building bu istikametiyle sırf farklı bir mimari yapı değil, tıpkı vakitte gösterişli projelerin pratikte karşılaştığı hudutları da ortaya koyuyor. Dev şelale binayı dünya çapında dikkat cazip hale getirirken, yüksek işletme maliyeti sistemin neden nadiren çalıştırıldığını açıklıyor.
