Kült güldürü Şeytan Marka Giyer, 2006’da dünya çapında büyük bir muvaffakiyet elde etti, başta Meryl Streep olmak üzere oyuncu takımında Stanley Tucci, Anne Hathaway, Emily Blunt üzere ünlüler vardı, sinema modayla birlikte erk oyunlarını da anlatıyordu. Yirmi yıl sonra tekrar David Frankel’in idaresinde tıpkı takım devam sinemasında tekrar buluştu.
Bu defa senaryo günümüze uyarlandı. Aline Brash McKenna’nın keskin, zeki, iğneleyici kalemi gazeteciliğin, basılı yayın ile dijitalin, toplumsal medyanın ortasındaki acımasız savaşı karşısında, ikonik moda dergisi Runway’in editörü Miranda ve takımının hayatta kalma gayretini anlatır.
İşinden atılan araştırmacı gazeteci Andy, moda dalında yeni güçlü sevgilisi sayesinde yükselen Emily, Miranda’ya sadık dizayncısı Nigel, mecmuayı kurtarmak için birleşirler. Dijitalin, yapay zekânın giderek artan egemenliği karşısında yaratıcılık, nostalji, sanat kaybolmaktadır. Gelecek, yeni teknoloji Miranda’nın üstüne gelmektedir, kendini geri plana mı çekecektir yoksa öngörüsü, zekâsıyla yeniden tepeye mi çıkacaktır?
YARATICILIK MI, PARA MI?
Film, günümüzün tüm gösterişini, cümbüşünü, müziğini, belirsizliğini yansıtır. İş dünyasının, hayatın, müziğin, sanatın her alanında aklınıza ne gelirse gelsin herkes baltalanır, herkes ekonomik zorluklarla karşı karşıyadır.
Meryl Streep oyunculuğunun doruğundadır, daima rol çalar. Geriden yürürken bile yürüyüşüyle psikolojisini yansıtır. Onun kısa, özlü sözleri, soğuk davranışı otoritesinin dışavurumudur. Yüksek sesle konuşmaktansa alçak sesle konuşmayı yeğler, esin kaynağı Clint Eastwood’dur, Clint asla sesini yükseltmez, otomatik olarak o odadaki en güçlü kişidir. Ünlü kameraman Michael Ballhaus’un oğlu Colin moda dünyasının ışıltısını muvaffakiyetle yansıtır. Takımda karizmatik isimler yer alır: Kenneth Branagh, Justin Theroux, Lucy Liu, Simon Ashley, Heidi Klum, Donatella Versace. Yaratıcılığın, sanatın, dayanışmanın paradan çok daha kıymetli olduğunu hatırlatan Şeytan Marka Giyer 2 ile moda bölümünün ışıltılı, çekişmeli, kaotik boyutuna şahit oluruz.
TÜNELİN SONUNDAKİ IŞIK
İngilizler sahiden toplumsal dramatik güldürünün ustaları. Frank Jones’un yazıp yönettiği Ağzımdan Kaçtı (I Swear) gerçek bir kıssa: Tourette sendromlu John, Davidson’ın ergenlikten yetişkinliğe dek yaşadığı güçlü süreç. 1980’lerde İskoçya’nın küçük bir kasabasında John, bilinmeyen nörolojik hastalık Tourette’le büyür. Tiklerinden, istemsiz formda bağırmasından ve küfür etmesinden ötürü babası konutu terk eder. Hemşire annesi oğluyla başa çıkamadı. John, ona yardım elini uzatan arkadaşının annesi ruh sıhhati hemşiresi Dottie ile halkevi yöneticisi Tommy sayesinde hayata tutunur. İç dünyasını yeni dostlarına açar, insanların onun hakkında ne düşündüğünü bırakıp onları eğitmeye başlar. Uyuşmazlık, damgalanma, önyargı üzere pürüzlerle dolu varoluşsal çıkmazından kurtulmayı başarır. Tourette hastalığında farkındalık yaratması ve toplumsal aktiflikleri sayesinde Kraliçe 2. Elizabeth John’a Britanya İmparatorluğu nişanı verdi (2019). Direktör duygusallığa, melodrama kaçmadan güldürüyle dram ortasındaki dengeyi kusursuzca korudu. Biyolojik ailesiyle yaşadığı devirde sabit olan imgeler, Dottie’nin meskenine yerleşince hareketlenir. Mahkeme sahnesi unutulmazdır. Ergen David’de Scott Ellis Watson’ın, yetişkin David’de Robert Aramayo’nun oyunculukları harikuladedir. Bu yılki Bafta ödüllerinde erkek oyuncu, yükselen yıldız mükafatını Robert Aramayo, Maxine Peak, Shirley Anderson, Peter Mullan da toplu oyuncu takımı mükafatını aldı. 2023’te Nottingham Üniversitesi’ndeki araştırmalara katılan John Davidson 14 yaşından beri kendini hiç bu kadar âlâ hissetmediğini söyledi. Tourette hastalığı için araştırmalar sürüyor, en büyük destekse kabullenme, anlayış ve eğitim.
