Henüz 14 yaşındayken derin bir uykuya daldığı öne sürülen Karolina’nın, tam 32 yıl sonra uyandığı tezi bugün bile şaşkınlık yaratan kıssalar ortasında. Tıp tarihine geçen bu olay nedeniyle Karolina Olsson, gerçek hayattaki Uyuyan Hoş olarak anıldı. Olayın üzerinden yüz yılı aşkın müddet geçmesine karşın uzmanlar hâlâ ne olduğuna dair kesin bir karşılık veremedi. Bazıları bunun az bir nörolojik tablo olduğunu savundu, bazıları ise ruhsal bir durum olabileceğini söyledi.
Karolina Olsson 29 Ekim 1861 tarihinde İsveç’in doğu kıyısındaki Oknö Adası civarında dünyaya geldi. Sessiz ve sade bir aile ömrü vardı. Beş çocuklu ailenin tek kızıydı. Erkek kardeşleri okula giderken o mesken işlerinde annesine yardım ediyordu. Fakat küçük yaşlardan itibaren öğrenmeye büyük ilgi duyduğu ve okuma yazma öğrenmek istediği anlatılıyor.
Ayrıca ailesinden okula gönderilmesini istediği, uzun mühlet ısrar ettiği ve sonunda bu isteğinin kabul edildiği söyleniyor. O devir kırsal bölgelerde kız çocuklarının eğitime erişimi bugünkü kadar yaygın değildi. Bu nedenle Karolina’nın eğitim isteği etrafında dikkat çekmişti.
18 Şubat 1876 günü hayatını değiştiren olayın yaşandığı söyleniyor. Soğuk bir kış gününde okuldan konuta dönerken donmuş bir su yolundan geçtiği sırada buzda kayarak düştüğü, başını çarptığı ve bedeninde morluklar oluştuğu kayıtlarda yer alıyor. Ailesi bu durumu sert hava şartlarında yaşanabilecek sıradan bir kaza üzere kıymetlendirdi.
Aynı akşam mesken işlerini tamamladıktan sonra yatağına giren Karolina’nın hayatı o gece büsbütün değişmişti. Yakınlarının anlattığına nazaran şiddetli baş ağrısından yakındı ve kısa müddet sonra derin bir uyku haline geçti. Onu uyandırmak isteyen ailesi hiçbir karşılık alamadı. Birinci günlerde süreksiz bir rahatsızlık sanılan bu durum günlerden haftalara dönünce garip bir hâl almaya başladı. Ailesi bu süreçte Karolina’nın nefes aldığını, vakit zaman hafif hareket ettiğini fakat uyanmadığını söyledi. Annesinin kızına süt ve şekerli su verdiği, paklığını yaptığı ve daima yanında kaldığı da anlatılıyor.
Kısa müddette olay tüm bölgede duyulmuştu. Komşular ve etraf kasabalardan beşerler konuta gelerek genç kızı görmek istedi. Bazıları yüksek sesle konuşarak uyandırmaya çalıştı, bazıları dini yollara başvurdu. Lakin hiçbir teşebbüsün sonuç vermediği söz edildi. Bunun üzerine tabipler çağırıldığında birinci muayeneleri yapan tabiplerin Karolina’nın komaya misal bir durumda olabileceğini düşündüğü aktarılıyor. Fakat o devrin tıbbi imkanları sonluydu. Beyin görüntüleme aygıtları yoktu, gelişmiş laboratuvar testleri yoktu ve nörolojik bozukluklar bugünkü kadar uygun tanınmıyordu.
İsveç’in çeşitli bölgelerinden tabiplerin Oknö’ye giderek hadiseyi incelediği belirtiliyor. Olayın periyodun tıp mecmualarına kadar ulaştığı, uzmanların birbirine mektuplar gönderdiği yazılıyor. Buna karşın kesin teşhis konulamadı. Karolina’nın yalnızca uyuyor üzere göründüğü söylenmişti. Yıllar geçtikçe kıssa daha da büyüdü ve bu öykü halkın kendisini yaşayan bir sır olarak görmeye başlamasına yol açtı.
Bazı anlatımlarda vakit zaman ses çıkardığı, ağladığı ya da yatakta kıpırdadığı öne sürüldü. Lakin şuurlu bir konuşma ya da olağan günlük ömür belirtisi görülmemiş. 1904 yılında annesinin hayatını kaybetmesi, hadisede değerli bir dönüm noktası olarak gösteriliyor. Zira yıllarca Karolina’ya en yakından bakan kişi annesiydi. Daha sonra konutta bir yardımcı çalışmaya başladı. Bu periyotta Karolina’nın kilo kaybettiği de argüman edildi.
3 Nisan 1908 tarihinde ise en şaşırtan gelişme yaşandı. Meskende çalışan hizmetçi, odadan gelen sesleri duyduğunu ve Karolina’yı yerde uyanık halde bulduğunu söyledi. Konuşmakta zorlandığı, epey güçsüz olduğu ve etrafına yabancı baktığı gözleniyordu. Haberi alır almaz konuta koşan ailesi kendilerini Karolina’nın kardeşlerini tanımamasıyla başlayan bir durumun içinde bulduğunu söylüyor. Buna karşılık sırf çocukluk periyoduna ilişkin anılarını hatırlıyordu.
Karolina daha sonra Stockholm’de tabipler ve psikiyatristler tarafından değerlendirildi. Kimi kaynaklarda fizikî olarak şaşırtan derecede düzgün durumda olduğu, temel zihinsel maharetlerini koruduğu ve yine okumaya yazmaya ahenk sağladığı aktarılıyor. Kimi araştırmacılar bunun bugünkü ismiyle dissosiyatif bozukluklara benzeyebileceğini düşünüyor. Kimileri ise uzun müddetli katatoni gibisi bir tablo olabileceğini söyledi. Fakat çağdaş testler yapılmadığı için hiçbir teori kesinleşmedi.
Karolina’nın daha sonra sakin bir hayat sürdürdüğü ve doğduğu bölgede yaşamaya devam ettiği biliniyor. Nisan 1950 tarihinde 88 yaşında hayatını kaybettiği kayıtlara geçti. Arkasında ise hâlâ çözülememiş bir sır bıraktı.
